ای الله، پروردگار آسمان‌ها، زمین و عرش بزرگ، پروردگار ما و همه چیز، شکافنده دانه و هسته خرما، نازل‌کننده تورات، انجیل و فرقان! از شر هر چیزی که موی پیشانی‌اش در دست توست به تو پناه می‌برم. ای الله، تو نخستینی و پیش از تو چیزی نیست؛ تو آخرینی و پس از تو چیزی نیست؛ تو آشکاری و بالاتر از تو چیزی نیست؛ تو پنهانی و نزدیک‌تر از تو چیزی نیست. قرض ما را ادا کن و ما را از ناداری بی‌نیاز بساز.
در پایان از الله ادای قرض و بی‌نیازی از ناداری خواسته می‌شود. ابوهریره می‌گوید رسول الله ﷺ دستور می‌داد هنگام خوابیدن آن را بگوییم (مسلم ۲۷۱۳b؛ متن کامل در ۲۷۱۳a). همین کلمات را به فاطمه نیز آموخت، وقتی خدمتگاری خواست (مسلم ۲۷۱۳c).
پیامبر ﷺ این را در نماز می‌گفت. وقتی پرسیدند چرا بسیار از قرض پناه می‌خواهد، گفت شخص قرضدار سخن می‌گوید و دروغ می‌گوید، وعده می‌دهد و خلاف می‌کند (عایشه).
[ای پیامبر،] بگو: «بار الها، ای فرمانروایِ هستی، هر کس را بخواهی حکومت می‌بخشی و از هر کس بخواهی حکومت را بازپس می‌گیری؛ و به هر کس بخواهی عزت [و قدرت] می‌دهی و هر کس را بخواهی خوار می‌داری. [پروردگارا،] خوبی به دست توست و بی‌گمان، تو بر هر چیزی توانایی.
شب را به روز در مى‌آورى و روز را به شب در مى‌آورى [و از طولِ یکی می‌کاهی و بر دیگری می‌افزایی] و [موجودِ] زنده را از [مادۀ] بی‌جان بیرون مى‌آورى [= رویشِ گیاه از دانه] و [مادۀ] بی‌جان را از [موجود] زنده خارج مى‌سازى [= بیرون آمدنِ تخم از پرندگان] و به هر کس بخواهی، بی‌شمار روزی می‌دهی».
