۷۵. القيامة
۴۰ آیت · مکی
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
- لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ1
به روز قیامت سوگند می‌خورم.
- وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ2
و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.
- أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ3
آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟
- بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ4
آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.
- بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ5
بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.
- يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ6
[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»
- فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ7
هنگامی که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود
- وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ8
و ماه تیره [و بی‌نور] گردد
- وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ9
و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،
- يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ10
آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»
- كَلَّا لَا وَزَرَ11
هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.
- إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ12
آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.
- يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ13
در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.
- بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ14
بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.
- وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ15
اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.
- لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ16
[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.
- إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ17
مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.
- فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ18
پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.
- ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ19
سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.
- كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ20
هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید
- وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ21
و آخرت را رها می‌کنید.
- وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ22
آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.
- إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ23
به سوی پروردگارشان می‌نگرند.
- وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ24
و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.
- تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ25
زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌‌شکن به آنها می‌رسد.
- كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ26
آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.
- وَقِيلَ مَنْۜ رَاقٍ27
و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].
- وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ28
و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.
- وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ29
و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.
- إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ30
در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.
- فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ31
[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛
- وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ32
بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.
- ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ33
سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.
- أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ34
وای بر تو! پس وای بر تو!
- ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ35
باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!
- أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى36
آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟
- أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ37
آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟
- ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ38
سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،
- فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ39
سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.
- أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ40
آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟
ترجمه: Persian Translation - Rowwad Translation Center · v1.1.3
۷۵:۱