الله [معبودِ راستین است؛] هیچ معبودی [به‌حق] جز او نیست؛ زندۀ پاینده [و قائم به ذات] است؛ نه خوابی سبک او را فرا می‌گیرد و نه خوابی سنگین؛ [و لحظه‌ای از تدبیر جهان هستی، غافل نمی‌ماند]؛ آنچه در آسمان‌ها و زمین است، از آنِ اوست. کیست که نزد او جز به فرمانش شفاعت کند؟ گذشته و آیندۀ آنان [= بندگان] را می‌داند و [آنان] به چیزی از علم او احاطه [و آگاهی] نمی‌یابند، مگر آنچه خود [الله] بخواهد. کرسیِ او آسمان‌ها و زمین را در بر گرفته است و نگهداشتنِ آنها بر او [سنگین و] دشوار نیست و او بلندمرتبه [و] بزرگ است.
[ای پیامبر] بگو: «او الله یکتا و یگانه است.
الله بی‌نیاز است [و همه نیازمند او هستند].
نه [فرزندی] زاده و نه [از کسی] زاده شده است.
و هیچ کس همانند و همتای او نبوده و نیست».
[ای پیامبر،] بگو: «به پروردگار سپیده‌دم پناه می‌برم،
از شرِ تمام آنچه آفریده است،
و از شر تاریکی شب، آنگاه که همه جا را فراگیرد،
و از شر [زنان جادوگر] که با افسون در گره‌ها می‌دمند.
و از شر [هر] حسود، آنگاه که حسد ورزد».
[ای پیامبر،] بگو: «به پروردگار مردم پناه می‌برم،
فرمانروای مردم،
معبود مردم،
از شرِ [شیطانِ] وسوسه‌گر که [به هنگام ذکر الله،] پنهان می‌گردد؛
همان [وسوسه‌گری] که در دل‌های مردم وسوسه می‌کند؛
از جنیان [باشد] و [یا از] آدمیان».
ای الله، تو پروردگار من هستی و تنها تو سزاوار پرستش هستی. مرا آفریدی و من بندۀ تو هستم. تا توان دارم به پیمان و وعدۀ تو پابند هستم. از بدی کارهایم مرا پناه بده. نعمت‌های تو و گناه خود را می‌پذیرم. مرا ببخش؛ تنها تو گناهان را می‌بخشی.
صبح را دریافتیم؛ فرمانروایی و ستایش از آن الله است. تنها الله سزاوار پرستش است و شریک ندارد. فرمانروایی و ستایش از اوست و بر هر چیز تواناست. پروردگارا، خوبی این روز و پس از آن را بده و از بدی آنها پناه بده. از تنبلی، دشواری پیری و عذاب آتش و قبر پناهم بده.
ای الله، آفرینندۀ آسمان‌ها و زمین، دانای پنهان و آشکار، پروردگار و مالک هر چیز، گواهی می‌دهم که تنها تو سزاوار پرستش هستی. از بدی خودم و بدی شیطان و دعوتش به شریک‌ساختن با تو پناه می‌خواهم.
ای الله، در دنیا و آخرت عافیت بده. در دین، زندگی، خانواده و دارایی‌ام بخشش و عافیت می‌خواهم. عیب‌هایم را بپوشان و ترس‌هایم را آرام کن. از پیش، پشت، راست، چپ و بالا نگهبانم باش؛ به بزرگی تو پناه می‌برم از این‌که از زیر پایم ناگهان هلاک شوم.
